Safari-time

Vandaag stond er de Phuket Safari op het programma, wat ik hiervan kon verwachten, kon ik alleen maar vermoeden. Safari, dat klinkt toch meer Kenia-achtig? Nu ja, ik zat hier met een hele groep Best Tours klanten, die uitsluitend frans spraken. Gezellig…

Nu ja, we trokken met zen allen gezellig door de jungle, vergezeld van onze gids, die tussendoor zodanig gemakkelijk in de bomen klom, dat ie ons spontaan deed denken aan een kruising tussen een aapje, en Tarzan.

Ik zelf was ondertussen tot vertaler van de groep gebombardeerd, aangezien onze gids maar enkele woorden uitleg gaf in het engels, en dan 5 minuten in het Thais tegen mij begon over iets. En toevallig hadden ze dan nog gehoord dat ik ‘frans’ sprak, dus ja, hier was geen ontsnappen aan.

Met mijn beste ‘frans’ heb ik dan maar geprobeerd om alles voor hen te vertalen, zo goed, of zo kwaad mogelijk. Ik kreeg achteraf ook nog een kleine bijnaam, voor hen was namelijk niet de gids Tarzan, maar was ik dat. Enkel en alleen omdat ik ook snel de berg opgeraakte, en hen tussendoor mee de berg moest optrekken. Als je daarvoor die naam al krijgt..gemakkelijk meegenomen me dunkt. Voor mezelf was ik eerder van mening dat ik ‘George of the Jungle’ was, of in navolging van Turkije vorig jaar, de ‘Berhheit’.

In elk geval, ondanks het gezweet en gezwoeg, hebben we hier vele mooie zaken gezien, en ontdekt.
Tegen de middag werd onze groep opgesplitst, en mocht 1 deel reeds een ritje gaan doen op de rug van een olifant. Zoals altijd, zat ik in een oneven groep, en mocht ik dus alleen op zo’n beest zijn rug gaan zitten. Ik werd spontaan zeeziek, want ik werd letterlijk van links naar rechts geslingerd. Nog een geluk dat ik met een touw vasthing!

Na de ‘deugddoende’ rit op de olifant was het eindelijk tijd om te gaan eten. Deze mensen van het restaurant vonden het blijkbaar zo tof dat ik thais sprak, dat ze mij spontaan vol met eten begonnen te proppen. Was men bord leeg, dan stond er binnen de minuut een vol bord voor mijn neus. Zie ik er dan zo’n veelvraat uit?

Na het eten bezochten we het Gibbon-rehabilitatiecentrum. Eigenlijk waren dit niet meer dan 8 kooien, met telkens 1, of maximum 2 aapjes in. Verder was er hier niets te zien. Zo jammer. Dan begonnen we aan de steilste beklimming van de dag. We gingen naar een mooie waterval kijken…die nagenoeg volledig droog stond. De droogte had er voor gezorgd dat er amper nog water naar beneden viel. Gevolg: ik had meer zweet op mijn hele lijf, dan dat er water van de waterval afkwam. Veel te veel verloren moeite en zweet. Dat steekt me tegen ;-)

Nu is het dan weer tijd voor een feestje, maar wel een afscheidsfeestje helaas. Melanie (sommigen onder jullie kennen haar nog wel van bij ons op school) gaat ons verlaten voor de rondreis. En blijkbaar moet dat gevierd worden (kijkt zeer bedenkelijk).
Ach ja, elke avond dat we feest vieren, zitten we niet alleen thuis! (of op onze kamer in mijn geval)

Gegroet mijn lieve onderdaantjes