Voor vandaag heel kort maar krachtig,...
ik zag er terug toonbaar uit, heb gewerkt, en heb voor maandag een afspraak met ne specialist.
grtz
Sick Rikki
PS: ik heb vandaag een redelijk oude vrouw van in de 50 gezien (of zo zag ze er toch uit), vol met plastische chirurgie. Opgespoten gezicht (mijn kont ziet er smakelijker uit), opgespoten borsten (haar tjoepe kwamen uit haar toppeke piepe, of t schol ni veel), en ze droeg ne string, die 10cm boven haar rokje uitstak... ik heb hier maar 1 woord voor: FOUT
zaterdag 28 februari 2009
vrijdag 27 februari 2009
Spuitje in de poep?
Zo, vandaag stond er een rustige dag op het programma, ik kon dus vanavond op tijd gaan slapen. Maar zoals de Wet van Murphy het altijd wil...zo ging het dus niet. Wat er fout kon gaan, ging ook effectief fout.
In elk geval, men dagje begon lekker rustig, met maar 1 hotel te bezoeken. In de namiddag mochten we dan een ladingetje passagiers uitwuiven, en een nieuwe lading (hopelijk zonder zagemannen) verwelkomen. Ditmaal was iedereen eens snel uit het vliegtuig, waardoor we zelf ook eens op een deftig uur naar huis konden gaan.
In de avond gingen we dan naar goede gewoonte eten in de Diamond Cliff...
... en toen ging het fout...
Na het eten, ging Lander met nog wat mensen naar een Reggae-Beachparty, waarvoor ik vriendelijk bedankte, want het is niet direct mijn soort muziek.
Ik besloot om dan maar langs het strand te gaan lopen, tot aan de Carrefour, om nog wat inkopen te doen. En hoe dichter ik de Carrefour naderde, hoe harder ik het onheil voelde naderen. Behalve veel zweet, begon ik plots vol uitslag te staan. Ik dacht: 'Verhip, dat is niet goed'. Ik ben dan maar snel naar de toiletten gelopen om te kijken wat er mis was. Wat me zag, overtrof werkelijk alles. Ik zag er nog slechter uit dan anders! (voor diegenen die de 'Fantastic Four' hebben gezien...dat rots-achtig ding, zo zag ik er uit).
Ik heb direct een dokter gezocht, en kwam bij een vrouw uit, die prompt een spuit in mijn achterwerk neerplantte.
Tussen het opzwellen, en de spuit door had ik dan naar men collega Joris gebeld, die me ging komen ophalen. We besloten dan maar om ineens het zeker voor het onzeker te nemen, en gingen naar het Bangkok Hospital. Ondertussen was de zwelling over mijn lichaam + gezicht al redelijk weggetrokken, ik zag er nog 'maar' uit als een bokser, die net zijn kamp beëindigd had.
Na een reeks onderzoeken, mocht ik gepakt en gezakt met pilletjes en zalfjes het ziekenhuis verlaten.
En nu hoop ik dat ik er morgen terug 'normaal' uitzie!
Rikki @spuit in de poep
In elk geval, men dagje begon lekker rustig, met maar 1 hotel te bezoeken. In de namiddag mochten we dan een ladingetje passagiers uitwuiven, en een nieuwe lading (hopelijk zonder zagemannen) verwelkomen. Ditmaal was iedereen eens snel uit het vliegtuig, waardoor we zelf ook eens op een deftig uur naar huis konden gaan.
In de avond gingen we dan naar goede gewoonte eten in de Diamond Cliff...
... en toen ging het fout...
Na het eten, ging Lander met nog wat mensen naar een Reggae-Beachparty, waarvoor ik vriendelijk bedankte, want het is niet direct mijn soort muziek.
Ik besloot om dan maar langs het strand te gaan lopen, tot aan de Carrefour, om nog wat inkopen te doen. En hoe dichter ik de Carrefour naderde, hoe harder ik het onheil voelde naderen. Behalve veel zweet, begon ik plots vol uitslag te staan. Ik dacht: 'Verhip, dat is niet goed'. Ik ben dan maar snel naar de toiletten gelopen om te kijken wat er mis was. Wat me zag, overtrof werkelijk alles. Ik zag er nog slechter uit dan anders! (voor diegenen die de 'Fantastic Four' hebben gezien...dat rots-achtig ding, zo zag ik er uit).
Ik heb direct een dokter gezocht, en kwam bij een vrouw uit, die prompt een spuit in mijn achterwerk neerplantte.
Tussen het opzwellen, en de spuit door had ik dan naar men collega Joris gebeld, die me ging komen ophalen. We besloten dan maar om ineens het zeker voor het onzeker te nemen, en gingen naar het Bangkok Hospital. Ondertussen was de zwelling over mijn lichaam + gezicht al redelijk weggetrokken, ik zag er nog 'maar' uit als een bokser, die net zijn kamp beëindigd had.
Na een reeks onderzoeken, mocht ik gepakt en gezakt met pilletjes en zalfjes het ziekenhuis verlaten.
En nu hoop ik dat ik er morgen terug 'normaal' uitzie!
Rikki @spuit in de poep
Zo, mits een beetje vertraging krijgen jullie nu de update van gisteren. Ik moest zoals steeds weer enkele hotelletjes bezoeken. En in 1 van deze hotels was een nederlandstalig koppel. Woohoooow!!! :) Na wat over en weer geleuter, kwam ik te weten dat dit koppel een restaurant heeft in Kortemark ( nabij Roeselare ). Ze waren er zo trots op, dat ik zeker langs moest gaan als ik in België was. Laat ons hopen dat het eten lekker zal zijn hé. Ondertussen bleef het maar telefoontjes regenen, aangezien mijn collega Lander vandaag verlof had. Ik voelde me meer telefoniste dan wat anders.
Bij de verplaatsing van het ene hotel naar het andere keek ik op een bepaald ogenblik naar rechts, en zag een vrachtwagen op zijn dak, naast de weg liggen (in zo'n kleine geul, waardoor zijn banden met moeite boven het wegdek uitstaken). Blijkbaar was dit de normaalste zaak van de wereld, want niemand ging kijken wat er aan de hand was. Het was zelfs recentelijk gebeurd, want ik had het op de heenweg niet gezien.
De tijd kroop tergend langzaam vooruit, maar tegen 14u had ik toch eindelijk gedaan. Ik besloot me nog even neer te leggen op mijn bed, en wonder boven wonder...GEEN telefoontjes!
's Avonds zijn we dan lekkere vol-au-vent gaan eten, om dan uiteindelijk in de reggae-bar te eindigen, waar we nog wat konden poolen. Uiteindelijk was het toch al redelijk laat geworden, en was het niet meer dan normaal dat we gingen slapen! :)
Rikki, over en uit ;)
Bij de verplaatsing van het ene hotel naar het andere keek ik op een bepaald ogenblik naar rechts, en zag een vrachtwagen op zijn dak, naast de weg liggen (in zo'n kleine geul, waardoor zijn banden met moeite boven het wegdek uitstaken). Blijkbaar was dit de normaalste zaak van de wereld, want niemand ging kijken wat er aan de hand was. Het was zelfs recentelijk gebeurd, want ik had het op de heenweg niet gezien.
De tijd kroop tergend langzaam vooruit, maar tegen 14u had ik toch eindelijk gedaan. Ik besloot me nog even neer te leggen op mijn bed, en wonder boven wonder...GEEN telefoontjes!
's Avonds zijn we dan lekkere vol-au-vent gaan eten, om dan uiteindelijk in de reggae-bar te eindigen, waar we nog wat konden poolen. Uiteindelijk was het toch al redelijk laat geworden, en was het niet meer dan normaal dat we gingen slapen! :)
Rikki, over en uit ;)
woensdag 25 februari 2009
Dagje Vakantie
Ik heb gisteren nog lekker Belgisch gegeten, en ik moet zeggen, stoofvlees met frieten, het heeft me gesmaakt. Dus al wie ooit naar Patong komt, bij de Kris moet ge zijn, gelegen aan Soi Patong Hotel (of zoiets). Lekker en goedkoop :D Om daar te geraken moest ik te voet, of in mijn geval al lopend, zo'n 2 km, in de avond. Zeer goed doenbaar... Enig probleem, je zweet als een rund als je aankomt...
Eindelijk een dagje vakantie...die duurde tot welgeteld 08.30u. Dan liep het eerste telefoontje binnen. en het isnet alsof die toeristen dat ruiken, wanneer iemand rustig geniet van een half dagje, of een volle dag vakantie... Want het is net dan, wanneer ze je gaan beginnen lastigvallen.. ir-ri-tant gewoon. Uiteindelijk viel dit telefoontje wel mee, maar welgeteld een uur later, net wanneer ik terug lekker ingedommeld was, kwam telefoon nummer 2 binnen. Olééé, ik heb deze man vriendelijk proberen te helpen, en dan gezegd dat het mijn vrije dag was, die ging mij dus niet meer lastigvallen. Nu ja, hij heeft het wel geprobeerd...maar ik heb men gsm toevallig niet gehoord (serieus hoor, tis niet express :) )
Ik heb me dan maar klaargemaakt om iets nuttigs te doen vandaag. Fijn even lopen langsheen het strand, zo'n 3 km lang, terwijl die zon brandt op je lichaam. Na die 3 km was ik in Jungceylon (een shoppingcenter), en dan heb ik het gewoon opgegeven om nog te lopen.
Ik was eindelijk in de Carrefour aanbeland, die ik vele dagen zocht, maar niet gevonden had.
Eindelijk deftig inkopen doen!!!!!!!!!!!!!!!!! YEAH
Ik heb me dus direct een paar flessen ice tea, cola, ... aangeschaft. Ook een paar dozen Oreo's mochten niet ontbreken, al waren die niet voor mij. Nog paar pakjes fruit, want we moeten ook gezond blijven en nog wat kleins. Ik was dus volledig klaar, om zwaar overbeladen, mij terug naar mijn kamertje te begeven. Ik heb ditmaal dus niet gelopen (alhoewel, tussendoor wel, maar dat was miniem). Het heeft daarna dus nog zeker anderhalf uur geduurd voor ik eindelijk terug op normale temperatuur was...
Ondertussen had ik weer eens telefoon gekregen. Maar die had ik eenvoudig weg niet gehoord... misschien maar beter zo?
Na dan eventjes uitgerust te hebben op men bed, heb ik dan besloten om wat voor school te doen (en nee, verklaar mij nu niet voor gek :D) De fitness heb ik aan mij laten voorbij gaan deze dag, ik was nog aan't suffen in men bedje...
Vanavond staat er een dinertje op het programma met de collega's, dat is toch altijd gezelliger dan alleen op je kamer naar Family Guy te kijken hé :)
tot morgen
Running Man
Eindelijk een dagje vakantie...die duurde tot welgeteld 08.30u. Dan liep het eerste telefoontje binnen. en het isnet alsof die toeristen dat ruiken, wanneer iemand rustig geniet van een half dagje, of een volle dag vakantie... Want het is net dan, wanneer ze je gaan beginnen lastigvallen.. ir-ri-tant gewoon. Uiteindelijk viel dit telefoontje wel mee, maar welgeteld een uur later, net wanneer ik terug lekker ingedommeld was, kwam telefoon nummer 2 binnen. Olééé, ik heb deze man vriendelijk proberen te helpen, en dan gezegd dat het mijn vrije dag was, die ging mij dus niet meer lastigvallen. Nu ja, hij heeft het wel geprobeerd...maar ik heb men gsm toevallig niet gehoord (serieus hoor, tis niet express :) )
Ik heb me dan maar klaargemaakt om iets nuttigs te doen vandaag. Fijn even lopen langsheen het strand, zo'n 3 km lang, terwijl die zon brandt op je lichaam. Na die 3 km was ik in Jungceylon (een shoppingcenter), en dan heb ik het gewoon opgegeven om nog te lopen.
Ik was eindelijk in de Carrefour aanbeland, die ik vele dagen zocht, maar niet gevonden had.
Eindelijk deftig inkopen doen!!!!!!!!!!!!!!!!! YEAH
Ik heb me dus direct een paar flessen ice tea, cola, ... aangeschaft. Ook een paar dozen Oreo's mochten niet ontbreken, al waren die niet voor mij. Nog paar pakjes fruit, want we moeten ook gezond blijven en nog wat kleins. Ik was dus volledig klaar, om zwaar overbeladen, mij terug naar mijn kamertje te begeven. Ik heb ditmaal dus niet gelopen (alhoewel, tussendoor wel, maar dat was miniem). Het heeft daarna dus nog zeker anderhalf uur geduurd voor ik eindelijk terug op normale temperatuur was...
Ondertussen had ik weer eens telefoon gekregen. Maar die had ik eenvoudig weg niet gehoord... misschien maar beter zo?
Na dan eventjes uitgerust te hebben op men bed, heb ik dan besloten om wat voor school te doen (en nee, verklaar mij nu niet voor gek :D) De fitness heb ik aan mij laten voorbij gaan deze dag, ik was nog aan't suffen in men bedje...
Vanavond staat er een dinertje op het programma met de collega's, dat is toch altijd gezelliger dan alleen op je kamer naar Family Guy te kijken hé :)
tot morgen
Running Man
dinsdag 24 februari 2009
Always complaining, what is it good for?
Eindelijk hebben ze mij nog eens deftig laten uitslapen..whippieeeeeeee :) al een geluk, want er stond me een drukke dag te wachten, met meerdere hotels, en meerdere talen..
Al bij al verliep de dag vrij vlot, totdat het eerste klachtentelefoontje binnenloop. Je zou er van verschieten over wat mensen soms durven klagen. Het lijkt soms wel alsof er op voorhand is over nagedacht. In de aard van...'waarover kan ik allemaal klagen, om hier zoveel mogelijk geld uit te krijgen, of om gratis excursies te bekomen' en raar maar waar..zulke mensen bestaan er effectief, en krijg ik dus ook aan de lijn... Uiteindelijk had die persoon enkele dagen eerder ook al geklaagd over iets stoms, wat eigenlijk geheel zijn fout was, maar wat hij toch op ons stak...
Een kamer kan je boeken voor 2 volwassenen en 2 kinderen... wie verwacht er dan ook, dat 1 van die kinderen 14 is, en privacy wenst... Wiens fout is dat dan? Toch niet de onze denk ik dan..Ach ja, zulke mensen moeten er ook bestaan uiteraard, al vinden we dat minder fijn hé.
Ik ben vandaag zelfs nog 5 mensen tegengekomen, die naar Thailand zijn gevlogen met hetzelfde vliegtuig als mezelf. Op zich ook wel heel fijn hé, bekende gezichten tegenkomen.
Uiteindelijk was het 18.40, en zat mijn dagje er eindelijk op...althans, dat dacht ik. Ik kreeg nog snel een telefoontje van een Franstalige dame... Ik moet je eerlijk bekennen, ik had er geen flauw idee van, dat er in Thailand een TGV was... Ik heb maar enkele stukjes van haar uitleg verstaan, net genoeg om te weten dat er iets niet in orde was met haar kamer.
Dus ik daar dan nog naartoe (om goede wil te late zien), maar heb voor de zekerheid toch maar Joris meegenomen. Zelfs nu die dame voor ons stond, was het nog een TGV...
Maar het bleek om een groot misverstand te gaan, ben benieuwd of die dame op dit ogenblik eindelijk doorheeft dat het effectief een misverstand was..
Nu ja, er was dus niets mis met die kamer, ze wou gewoon een verdieping hoger liggen. Moet je daar nu zo hard van uwen tak van gaan maken?
Het zou hetzelfde zijn, alsof ik op vakantie zou klagen omdat mijn ijskast 5cm te klein is...zever in pakjes dus... Zo zijn de mensen nu eenmaal, en nu leren we ze kennen...helaas...
Alors, demain
Rikki
Al bij al verliep de dag vrij vlot, totdat het eerste klachtentelefoontje binnenloop. Je zou er van verschieten over wat mensen soms durven klagen. Het lijkt soms wel alsof er op voorhand is over nagedacht. In de aard van...'waarover kan ik allemaal klagen, om hier zoveel mogelijk geld uit te krijgen, of om gratis excursies te bekomen' en raar maar waar..zulke mensen bestaan er effectief, en krijg ik dus ook aan de lijn... Uiteindelijk had die persoon enkele dagen eerder ook al geklaagd over iets stoms, wat eigenlijk geheel zijn fout was, maar wat hij toch op ons stak...
Een kamer kan je boeken voor 2 volwassenen en 2 kinderen... wie verwacht er dan ook, dat 1 van die kinderen 14 is, en privacy wenst... Wiens fout is dat dan? Toch niet de onze denk ik dan..Ach ja, zulke mensen moeten er ook bestaan uiteraard, al vinden we dat minder fijn hé.
Ik ben vandaag zelfs nog 5 mensen tegengekomen, die naar Thailand zijn gevlogen met hetzelfde vliegtuig als mezelf. Op zich ook wel heel fijn hé, bekende gezichten tegenkomen.
Uiteindelijk was het 18.40, en zat mijn dagje er eindelijk op...althans, dat dacht ik. Ik kreeg nog snel een telefoontje van een Franstalige dame... Ik moet je eerlijk bekennen, ik had er geen flauw idee van, dat er in Thailand een TGV was... Ik heb maar enkele stukjes van haar uitleg verstaan, net genoeg om te weten dat er iets niet in orde was met haar kamer.
Dus ik daar dan nog naartoe (om goede wil te late zien), maar heb voor de zekerheid toch maar Joris meegenomen. Zelfs nu die dame voor ons stond, was het nog een TGV...
Maar het bleek om een groot misverstand te gaan, ben benieuwd of die dame op dit ogenblik eindelijk doorheeft dat het effectief een misverstand was..
Nu ja, er was dus niets mis met die kamer, ze wou gewoon een verdieping hoger liggen. Moet je daar nu zo hard van uwen tak van gaan maken?
Het zou hetzelfde zijn, alsof ik op vakantie zou klagen omdat mijn ijskast 5cm te klein is...zever in pakjes dus... Zo zijn de mensen nu eenmaal, en nu leren we ze kennen...helaas...
Alors, demain
Rikki
maandag 23 februari 2009
Wake-up-calls
Eindelijk! een halve dag vrij, ik mocht in de namiddag beginnen werken. Ik kon UITSLAPEN...nu ja, dat was buiten diene Fransen toerist gerekend, die mij per sé uit mijn deugdoende slaap moest halen, op een onmenselijk vroeg uur...het mini-busje was hem nog niet komen halen...het duurde wel 5minuten voordat ik doorhad waarover hij het had...Neem het van mij aan, ne Fransman, die boos is, die kan GEEN frans...Ik verstond hem totaal niet, en vice versa, pas toen we in het engels begonnen snapte ik hem!
Uiteindelijk kon ik toch terug mijn bedje inkruipen, om een uurtje later weer maar eens wakker gebeld te worden...gevolg, ik moest men ronde langsheen de hotels dus vroeger beginnen.. Redelijk weinig mensen die een uitstapje wilden doen, zo jammer...meer mensen die wilden klagen..heeeeeel plezant...Laatste stop, Diamond Cliff, gesprekje met 3 nederlandstaligen, en daarna 3 franstaligen.
Het groepje franstaligen werd snel uitgebreid tot 9...echt complete horror, allemaal franse woorden die over een weer gezwierd worden, en je zit daar knal middenin, en verstaat uiteraard niets...
Uiteindelijk hebben we alles wel kunnen regelen, en kon ik eindelijk, tege 19u stoppen, en gaan eten...
En in plaats van nu dus gezellig uit te gaan, mag ik dankzij die 2 toeristen, vroeger mijn bed in kruipen, om toch nog iets slaap te hebben...GRRRRRRRR
Grtz
Tired Rikki
Uiteindelijk kon ik toch terug mijn bedje inkruipen, om een uurtje later weer maar eens wakker gebeld te worden...gevolg, ik moest men ronde langsheen de hotels dus vroeger beginnen.. Redelijk weinig mensen die een uitstapje wilden doen, zo jammer...meer mensen die wilden klagen..heeeeeel plezant...Laatste stop, Diamond Cliff, gesprekje met 3 nederlandstaligen, en daarna 3 franstaligen.
Het groepje franstaligen werd snel uitgebreid tot 9...echt complete horror, allemaal franse woorden die over een weer gezwierd worden, en je zit daar knal middenin, en verstaat uiteraard niets...
Uiteindelijk hebben we alles wel kunnen regelen, en kon ik eindelijk, tege 19u stoppen, en gaan eten...
En in plaats van nu dus gezellig uit te gaan, mag ik dankzij die 2 toeristen, vroeger mijn bed in kruipen, om toch nog iets slaap te hebben...GRRRRRRRR
Grtz
Tired Rikki
Back to Earth
Zo, daar ben ik eindelijk weer beste lezertjes van me. Sorry dat ik enkele dagen verdwenen was...maar ik kon er volledig niets aan doen!!
Eerst was er de verhuis van Phuket Graceland hotel, naar mijn definitieve verblijfplaats.. de staffhouse van Diamond Cliff. Daar had ik de eerste dag niet direct internet door...euhm ja...ok, dat was wel mijn fout... Ik had het foute paswoord aan het foute draadloze internet gekoppeld... maar de dag daarna, en vandaag (tot op heden), lag echt niet aan mij.
De kuisvrouwen hier, trekken blijkbaar elke week (bij hun kuisronde dus) alle stekkers uit...hierdoor moet de server, router, whatever, terug opstarten. Nu zat de verantwoordelijke daarvoor niet hier, tot maandag. Op de 1 of andere manier is het dan toch nog iets vroeger in orde gekomen... Jippieeeeeee :)
Zo totdaar mijn uitleg voor het eventjes verdwijnen van de blogg-aardbodem.
Ik heb er dus al wel 2 en halve werkdag opzitten. Vrijdag heb ik in de voormiddag mee hotels bezocht met Lander.. en in de namiddag mocht ik pas echt van start gaan. Mensen 'uitwuiven' op de luchthaven (lees: laatste keer naar hun klachten luisteren) en de nieuwe mensen begroeten. (lees: hen uitleg verschaffen over de enveloppe die ze krijgen, moeten opendoen, en alles daarin lezen, wat ze toch sowieso NIET doen)
Tegen 18u zat mijn eerste werkdag er dan alweer op, ik had maar 1 klacht te horen gekregen (want Lander had me bij de Galaxie Class gezet, waar weinig klachten zijn, waarvoor mijn dank ;-) ). Het ging dus om iemand die hier 6 !!!! dagen te lang was... Hoe doe je dat in godsnaam? In elk geval, dag 1 zat erop, en we hadden ondertussen afscheid moeten nemen van onze lieftallige collega, Melanie...
Dag 2...Volledig zelfstandig op pad...HELP...maar een geluk dat ik maar 1 kleine franstalige groep gekregen had. De dag ging goed voorbij, en we verkochten toch aardig wat dingen en kregen niet echt klachten. Enkel klanten die een downgrade wilden...WHAT THE HELL...normaal wil je toch enkel beter? En tout cas, le travail s'est passé très bien, et j'était vraiment heureux.
Dag 3, eigenlijk dag 2, want de luchthaven rekenen we niet mee hé. Ik had vandaag uitsluitend franstaligen...Het begint te lukken, al gaat het soms wel moeizaam. Ik ga meestal op stap met Noi, een Thaise. Nu ja, we zijn allemaal per 2 op stap hoor, maar aangezien ik zelf ook Thais spreek, is het wel een leutige boel, roddelen over de mensen, terwijl ze naast jou zitten ;)
Deze avond had ik dus een Blues&Rock festival in de Royal Marina Phuket. Lekker gezellig, het is eens wat anders, dan die goede muziek die we gewoon zijn. Nog een geluk dat we van Best Tours zijn, anders hadden we misschien geen uitnodiging hiervoor gehad. Na een beetje lekker doorgezakt te hebben, zijn we terug naar huis gegaan, en ben ik dus tot de vaststelling gekomen dat ik terug internet heb...Woohoooooooow!!!
Alors, je vous souhaite tous une bonne nuit, et à la prochaine
Rikki
Eerst was er de verhuis van Phuket Graceland hotel, naar mijn definitieve verblijfplaats.. de staffhouse van Diamond Cliff. Daar had ik de eerste dag niet direct internet door...euhm ja...ok, dat was wel mijn fout... Ik had het foute paswoord aan het foute draadloze internet gekoppeld... maar de dag daarna, en vandaag (tot op heden), lag echt niet aan mij.
De kuisvrouwen hier, trekken blijkbaar elke week (bij hun kuisronde dus) alle stekkers uit...hierdoor moet de server, router, whatever, terug opstarten. Nu zat de verantwoordelijke daarvoor niet hier, tot maandag. Op de 1 of andere manier is het dan toch nog iets vroeger in orde gekomen... Jippieeeeeee :)
Zo totdaar mijn uitleg voor het eventjes verdwijnen van de blogg-aardbodem.
Ik heb er dus al wel 2 en halve werkdag opzitten. Vrijdag heb ik in de voormiddag mee hotels bezocht met Lander.. en in de namiddag mocht ik pas echt van start gaan. Mensen 'uitwuiven' op de luchthaven (lees: laatste keer naar hun klachten luisteren) en de nieuwe mensen begroeten. (lees: hen uitleg verschaffen over de enveloppe die ze krijgen, moeten opendoen, en alles daarin lezen, wat ze toch sowieso NIET doen)
Tegen 18u zat mijn eerste werkdag er dan alweer op, ik had maar 1 klacht te horen gekregen (want Lander had me bij de Galaxie Class gezet, waar weinig klachten zijn, waarvoor mijn dank ;-) ). Het ging dus om iemand die hier 6 !!!! dagen te lang was... Hoe doe je dat in godsnaam? In elk geval, dag 1 zat erop, en we hadden ondertussen afscheid moeten nemen van onze lieftallige collega, Melanie...
Dag 2...Volledig zelfstandig op pad...HELP...maar een geluk dat ik maar 1 kleine franstalige groep gekregen had. De dag ging goed voorbij, en we verkochten toch aardig wat dingen en kregen niet echt klachten. Enkel klanten die een downgrade wilden...WHAT THE HELL...normaal wil je toch enkel beter? En tout cas, le travail s'est passé très bien, et j'était vraiment heureux.
Dag 3, eigenlijk dag 2, want de luchthaven rekenen we niet mee hé. Ik had vandaag uitsluitend franstaligen...Het begint te lukken, al gaat het soms wel moeizaam. Ik ga meestal op stap met Noi, een Thaise. Nu ja, we zijn allemaal per 2 op stap hoor, maar aangezien ik zelf ook Thais spreek, is het wel een leutige boel, roddelen over de mensen, terwijl ze naast jou zitten ;)
Deze avond had ik dus een Blues&Rock festival in de Royal Marina Phuket. Lekker gezellig, het is eens wat anders, dan die goede muziek die we gewoon zijn. Nog een geluk dat we van Best Tours zijn, anders hadden we misschien geen uitnodiging hiervoor gehad. Na een beetje lekker doorgezakt te hebben, zijn we terug naar huis gegaan, en ben ik dus tot de vaststelling gekomen dat ik terug internet heb...Woohoooooooow!!!
Alors, je vous souhaite tous une bonne nuit, et à la prochaine
Rikki
donderdag 19 februari 2009
Aapjes en Oma's
Het feestje was enorm gezellig, we zijn nog naar een bar gegaan genaamd ‘Timberhut’. Hier speelde een lokale band, allerlei liedjes…als je de melodie niet hoorde, kon je ongetwijfeld nooit raden welk liedje ze zongen. Zoooo onverstaanbaar engels..schandalig gewoon! Maar de sfeer zat goed, en het was een enorm gezellige boel.
Deze ochtend een leuke fout ontdekt tijdens het ontbijt, ipv Japanse pannekoeken, hebben ze hier ‘Japanese Creaps’. Kunnen ze hun freaks nu echt niet in Japan houden? Moeten die nu echt naar hier komen, en dan nog wel om op te eten? Brrrrrrr…
En dan nu, de uitstap naar het eilandje Krabi. Dit was eenvoudig weg prachtig. De eilanden waren van totaal andere aard, dan de PhiPhi Eilanden. Wat ze daarom niet lelijker maakten. In tegendeel, het was gewoon wonderbaarlijk. Zo hebben we ‘Chicken Island’ en ‘Turtle Island’ gezien. Verder zijn we ditmaal wél aapjes tegen gekomen op het strand, zo tam dat ze zelfs uit je hand kwamen eten. Dit maakt ze echter niet minder gevaarlijk. Oppassen is nog steeds de boodschap.
Mijn gids voor vandaag was wederom Nicky (zo schrijf je het dus J ). Ik zeg het jullie, een betere gids kan je, je niet indenken. De 2 medevaarders (kapitein en ankerjongen) waren ditmaal broers. Achteraf heb ik nog ontdekt dat 1 van hen, 6 vingers op 1 hand heeft. Heb je enig idee hoe moeilijk het is om daar NIET naar te kijken?
Ook vandaag waren er enkele ouderen mee. Alle respect voor oudere mensen, maar hier zat toch echt wel een koe bij. Dan ging ze doodleuk op men tenen staan, verontschuldigde zich niet, ze had het zelfs niet door. Dan gaf ze me zonder het zelf door te hebben nog enkele keren een stomp…wederom geen excuses… Ik erger me werkelijk rot aan zulke mensen. Want het zijn meestal deze mensen, die het hardst van hunnen tak gaan maken, mocht iemand dit per ongeluk bij hen doen. Ach, ik heb die dame toch wel eens lekker uitgelachen. Het groepje oudjes wilden blijkbaar laten zien dat ze ‘cool’ waren, en veel durfden. Ze gingen dus met 4 (van de 8 ofzo) vanvoor zitten!
Ahja, want dat is ‘cool’, daar heb je veel schokken van het water, en als je niet overgeeft, of zeeziek wordt, dan ben je hét. Toch wel grappig dan dat die koe, binnen de minuut terug naast mij zat, want de zee was ‘te ruig’. En dan moet je weten dan ik 5 minuten later op diezelfde boot, met diezelfde ruige golven aan het slapen was. Zo ruig zal het wel niet geweest zijn zeker?
De andere ouderen, die achteraan de boot zaten, moesten tegen het einde aan, toch ook hun ‘coolheid’ kunnen bewijzen. Dus gingen ze alsof het afgesproken was, met 4 rechtstaan op de banken, met hun hoofd ofwel boven de boot, ofwel naast de boot. Lekker gezellig, die wind in die weinige haren. Maar dat boeit allemaal niet, want de conclusie is en blijft…Ze waren ‘cool’.
En om die reden was ik dus blij dat de excursie gedaan was, voor al de rest niet, als ik kon, ik vertrok morgen terug naar Krabi, maar dan liefst wel met jonge mensen. Uiteindelijk ben ik terug in mijn hotel geraakt, waar ik zo dadelijk mijn laatste nacht ga doorbrengen. Morgen neem ik definitief mijn intrek in de staffhouse… Ik ben eens benieuwd wat ik dan ga doen als ontbijt, want tot hiertoe was het wel altijd gemakkelijk, kamer uit, eetzaal in… Dingen gaan veranderen, jammer maar helaas.
Het enige waaraan ik me enorm kan aan optrekken, is het feit dat het hier zo’n 30°C is, ik lekker bruin zie, en jullie niet ;)
Ow ja: Een mooi hemdje, en kostuumbroek..met daaronder crocs...is NOT DONE
Groetjeeeeeeeeeees
Deze ochtend een leuke fout ontdekt tijdens het ontbijt, ipv Japanse pannekoeken, hebben ze hier ‘Japanese Creaps’. Kunnen ze hun freaks nu echt niet in Japan houden? Moeten die nu echt naar hier komen, en dan nog wel om op te eten? Brrrrrrr…
En dan nu, de uitstap naar het eilandje Krabi. Dit was eenvoudig weg prachtig. De eilanden waren van totaal andere aard, dan de PhiPhi Eilanden. Wat ze daarom niet lelijker maakten. In tegendeel, het was gewoon wonderbaarlijk. Zo hebben we ‘Chicken Island’ en ‘Turtle Island’ gezien. Verder zijn we ditmaal wél aapjes tegen gekomen op het strand, zo tam dat ze zelfs uit je hand kwamen eten. Dit maakt ze echter niet minder gevaarlijk. Oppassen is nog steeds de boodschap.
Mijn gids voor vandaag was wederom Nicky (zo schrijf je het dus J ). Ik zeg het jullie, een betere gids kan je, je niet indenken. De 2 medevaarders (kapitein en ankerjongen) waren ditmaal broers. Achteraf heb ik nog ontdekt dat 1 van hen, 6 vingers op 1 hand heeft. Heb je enig idee hoe moeilijk het is om daar NIET naar te kijken?
Ook vandaag waren er enkele ouderen mee. Alle respect voor oudere mensen, maar hier zat toch echt wel een koe bij. Dan ging ze doodleuk op men tenen staan, verontschuldigde zich niet, ze had het zelfs niet door. Dan gaf ze me zonder het zelf door te hebben nog enkele keren een stomp…wederom geen excuses… Ik erger me werkelijk rot aan zulke mensen. Want het zijn meestal deze mensen, die het hardst van hunnen tak gaan maken, mocht iemand dit per ongeluk bij hen doen. Ach, ik heb die dame toch wel eens lekker uitgelachen. Het groepje oudjes wilden blijkbaar laten zien dat ze ‘cool’ waren, en veel durfden. Ze gingen dus met 4 (van de 8 ofzo) vanvoor zitten!
Ahja, want dat is ‘cool’, daar heb je veel schokken van het water, en als je niet overgeeft, of zeeziek wordt, dan ben je hét. Toch wel grappig dan dat die koe, binnen de minuut terug naast mij zat, want de zee was ‘te ruig’. En dan moet je weten dan ik 5 minuten later op diezelfde boot, met diezelfde ruige golven aan het slapen was. Zo ruig zal het wel niet geweest zijn zeker?
De andere ouderen, die achteraan de boot zaten, moesten tegen het einde aan, toch ook hun ‘coolheid’ kunnen bewijzen. Dus gingen ze alsof het afgesproken was, met 4 rechtstaan op de banken, met hun hoofd ofwel boven de boot, ofwel naast de boot. Lekker gezellig, die wind in die weinige haren. Maar dat boeit allemaal niet, want de conclusie is en blijft…Ze waren ‘cool’.
En om die reden was ik dus blij dat de excursie gedaan was, voor al de rest niet, als ik kon, ik vertrok morgen terug naar Krabi, maar dan liefst wel met jonge mensen. Uiteindelijk ben ik terug in mijn hotel geraakt, waar ik zo dadelijk mijn laatste nacht ga doorbrengen. Morgen neem ik definitief mijn intrek in de staffhouse… Ik ben eens benieuwd wat ik dan ga doen als ontbijt, want tot hiertoe was het wel altijd gemakkelijk, kamer uit, eetzaal in… Dingen gaan veranderen, jammer maar helaas.
Het enige waaraan ik me enorm kan aan optrekken, is het feit dat het hier zo’n 30°C is, ik lekker bruin zie, en jullie niet ;)
Ow ja: Een mooi hemdje, en kostuumbroek..met daaronder crocs...is NOT DONE
Groetjeeeeeeeeeees
Safari-time
Vandaag stond er de Phuket Safari op het programma, wat ik hiervan kon verwachten, kon ik alleen maar vermoeden. Safari, dat klinkt toch meer Kenia-achtig? Nu ja, ik zat hier met een hele groep Best Tours klanten, die uitsluitend frans spraken. Gezellig…
Nu ja, we trokken met zen allen gezellig door de jungle, vergezeld van onze gids, die tussendoor zodanig gemakkelijk in de bomen klom, dat ie ons spontaan deed denken aan een kruising tussen een aapje, en Tarzan.
Ik zelf was ondertussen tot vertaler van de groep gebombardeerd, aangezien onze gids maar enkele woorden uitleg gaf in het engels, en dan 5 minuten in het Thais tegen mij begon over iets. En toevallig hadden ze dan nog gehoord dat ik ‘frans’ sprak, dus ja, hier was geen ontsnappen aan.
Met mijn beste ‘frans’ heb ik dan maar geprobeerd om alles voor hen te vertalen, zo goed, of zo kwaad mogelijk. Ik kreeg achteraf ook nog een kleine bijnaam, voor hen was namelijk niet de gids Tarzan, maar was ik dat. Enkel en alleen omdat ik ook snel de berg opgeraakte, en hen tussendoor mee de berg moest optrekken. Als je daarvoor die naam al krijgt..gemakkelijk meegenomen me dunkt. Voor mezelf was ik eerder van mening dat ik ‘George of the Jungle’ was, of in navolging van Turkije vorig jaar, de ‘Berhheit’.
In elk geval, ondanks het gezweet en gezwoeg, hebben we hier vele mooie zaken gezien, en ontdekt.
Tegen de middag werd onze groep opgesplitst, en mocht 1 deel reeds een ritje gaan doen op de rug van een olifant. Zoals altijd, zat ik in een oneven groep, en mocht ik dus alleen op zo’n beest zijn rug gaan zitten. Ik werd spontaan zeeziek, want ik werd letterlijk van links naar rechts geslingerd. Nog een geluk dat ik met een touw vasthing!
Na de ‘deugddoende’ rit op de olifant was het eindelijk tijd om te gaan eten. Deze mensen van het restaurant vonden het blijkbaar zo tof dat ik thais sprak, dat ze mij spontaan vol met eten begonnen te proppen. Was men bord leeg, dan stond er binnen de minuut een vol bord voor mijn neus. Zie ik er dan zo’n veelvraat uit?
Na het eten bezochten we het Gibbon-rehabilitatiecentrum. Eigenlijk waren dit niet meer dan 8 kooien, met telkens 1, of maximum 2 aapjes in. Verder was er hier niets te zien. Zo jammer. Dan begonnen we aan de steilste beklimming van de dag. We gingen naar een mooie waterval kijken…die nagenoeg volledig droog stond. De droogte had er voor gezorgd dat er amper nog water naar beneden viel. Gevolg: ik had meer zweet op mijn hele lijf, dan dat er water van de waterval afkwam. Veel te veel verloren moeite en zweet. Dat steekt me tegen ;-)
Nu is het dan weer tijd voor een feestje, maar wel een afscheidsfeestje helaas. Melanie (sommigen onder jullie kennen haar nog wel van bij ons op school) gaat ons verlaten voor de rondreis. En blijkbaar moet dat gevierd worden (kijkt zeer bedenkelijk).
Ach ja, elke avond dat we feest vieren, zitten we niet alleen thuis! (of op onze kamer in mijn geval)
Gegroet mijn lieve onderdaantjes
Nu ja, we trokken met zen allen gezellig door de jungle, vergezeld van onze gids, die tussendoor zodanig gemakkelijk in de bomen klom, dat ie ons spontaan deed denken aan een kruising tussen een aapje, en Tarzan.
Ik zelf was ondertussen tot vertaler van de groep gebombardeerd, aangezien onze gids maar enkele woorden uitleg gaf in het engels, en dan 5 minuten in het Thais tegen mij begon over iets. En toevallig hadden ze dan nog gehoord dat ik ‘frans’ sprak, dus ja, hier was geen ontsnappen aan.
Met mijn beste ‘frans’ heb ik dan maar geprobeerd om alles voor hen te vertalen, zo goed, of zo kwaad mogelijk. Ik kreeg achteraf ook nog een kleine bijnaam, voor hen was namelijk niet de gids Tarzan, maar was ik dat. Enkel en alleen omdat ik ook snel de berg opgeraakte, en hen tussendoor mee de berg moest optrekken. Als je daarvoor die naam al krijgt..gemakkelijk meegenomen me dunkt. Voor mezelf was ik eerder van mening dat ik ‘George of the Jungle’ was, of in navolging van Turkije vorig jaar, de ‘Berhheit’.
In elk geval, ondanks het gezweet en gezwoeg, hebben we hier vele mooie zaken gezien, en ontdekt.
Tegen de middag werd onze groep opgesplitst, en mocht 1 deel reeds een ritje gaan doen op de rug van een olifant. Zoals altijd, zat ik in een oneven groep, en mocht ik dus alleen op zo’n beest zijn rug gaan zitten. Ik werd spontaan zeeziek, want ik werd letterlijk van links naar rechts geslingerd. Nog een geluk dat ik met een touw vasthing!
Na de ‘deugddoende’ rit op de olifant was het eindelijk tijd om te gaan eten. Deze mensen van het restaurant vonden het blijkbaar zo tof dat ik thais sprak, dat ze mij spontaan vol met eten begonnen te proppen. Was men bord leeg, dan stond er binnen de minuut een vol bord voor mijn neus. Zie ik er dan zo’n veelvraat uit?
Na het eten bezochten we het Gibbon-rehabilitatiecentrum. Eigenlijk waren dit niet meer dan 8 kooien, met telkens 1, of maximum 2 aapjes in. Verder was er hier niets te zien. Zo jammer. Dan begonnen we aan de steilste beklimming van de dag. We gingen naar een mooie waterval kijken…die nagenoeg volledig droog stond. De droogte had er voor gezorgd dat er amper nog water naar beneden viel. Gevolg: ik had meer zweet op mijn hele lijf, dan dat er water van de waterval afkwam. Veel te veel verloren moeite en zweet. Dat steekt me tegen ;-)
Nu is het dan weer tijd voor een feestje, maar wel een afscheidsfeestje helaas. Melanie (sommigen onder jullie kennen haar nog wel van bij ons op school) gaat ons verlaten voor de rondreis. En blijkbaar moet dat gevierd worden (kijkt zeer bedenkelijk).
Ach ja, elke avond dat we feest vieren, zitten we niet alleen thuis! (of op onze kamer in mijn geval)
Gegroet mijn lieve onderdaantjes
dinsdag 17 februari 2009
Rustige dag
Vandaag stond er iets minder spectaculairs op het programma, paar hotelbezoeken doen met Lander. Het moet gezegd zijn, we hebben ons goed geamuseerd. De nieuwe toeristen vielen allemaal heel goed mee, en ze waren vriendelijk!
Na mijne was opgehaald te hebben, en nog anderhalf uurtje slaap genomen te hebben, moest ik me weer maar eens reppen, om op tijd klaar te staan voor Phuket Fantasea. Een soort pretpark, waar 's avonds laat een show gegeven wordt.
Ik zat toevallig met 2 Belgen van Best tours, die me herkenden van mijn eerste hotelbezoek, en zo heb ik aldus een eerste keer, mensen op sleeptouw kunnen nemen!
Jammer maar helaas, er bestaan geen foto's van de show, want onze camera werd ons afgenomen (we hebben die achteraf natuurlijk wel teruggekregen hé).
De show was wonderbaarlijk mooi, met genoeg afwisseling tussen dans, goocheltrucs, en trucs met olifanten.
Bij de dansen had ik evenwel men bedenkingen, al die rode, groene, witte, blauwe pakjes, deden we verdacht veel denken aan de 'Power Rangers'. En het kon natuurlijk ook niet uitblijven, ze begonnen effectief tegen elkaar te vechten.
De olifanten met hun trucjes waren zo schattig, dat ik spontaan naar het podium wou lopen, om hen een knuffel te geven. Nog een geluk dat ik dit niet gedaan heb.
Bij deze zit mijn dagje er weer op, en mag ik me weer gaan klaarmaken voor een korte nacht, en een nieuwe excursie.
grtz
Rikki
Na mijne was opgehaald te hebben, en nog anderhalf uurtje slaap genomen te hebben, moest ik me weer maar eens reppen, om op tijd klaar te staan voor Phuket Fantasea. Een soort pretpark, waar 's avonds laat een show gegeven wordt.
Ik zat toevallig met 2 Belgen van Best tours, die me herkenden van mijn eerste hotelbezoek, en zo heb ik aldus een eerste keer, mensen op sleeptouw kunnen nemen!
Jammer maar helaas, er bestaan geen foto's van de show, want onze camera werd ons afgenomen (we hebben die achteraf natuurlijk wel teruggekregen hé).
De show was wonderbaarlijk mooi, met genoeg afwisseling tussen dans, goocheltrucs, en trucs met olifanten.
Bij de dansen had ik evenwel men bedenkingen, al die rode, groene, witte, blauwe pakjes, deden we verdacht veel denken aan de 'Power Rangers'. En het kon natuurlijk ook niet uitblijven, ze begonnen effectief tegen elkaar te vechten.
De olifanten met hun trucjes waren zo schattig, dat ik spontaan naar het podium wou lopen, om hen een knuffel te geven. Nog een geluk dat ik dit niet gedaan heb.
Bij deze zit mijn dagje er weer op, en mag ik me weer gaan klaarmaken voor een korte nacht, en een nieuwe excursie.
grtz
Rikki
maandag 16 februari 2009
Red Lobster Erik
Eindelijk eens een nachtje ongestoord slapen, en toch nog moe zijn… schandalig gewoon.
Achja, er stond weer een mooie excursie op het programma, dus hebben we maar ons best gedaan om uit bed te komen, en tegen het afgesproken uur stond ik reeds klaar. Raar maar waar, ditmaal was het busje maar 5 minuten te laat. Na een half uurtje rijden, kwamen we aan, aan de Royal Marina Phuket, waar we opgewacht werden door Nikki (Nicky, whatever), hij ging onze gids voor de dag zijn. Het moet gezegd zijn, twas nen toffe pé. Onze groep bestond uit 27 man, waaronder 4 Belgen (5 met mij incl.), al de rest was franstalig. En der zaten 2 schoon miekes bij. Eindelijk! ;-)
1e punt op het programma was een bezoek aan een strand, waar we apen zouden zien. Jammer maar helaas, de apen hadden geen zin om zich te tonen. Nog een geluk dat Nikki nog een anders strand wist met aapjes. Maar mocht je dan denken dat we nog apen zouden zien, dan zit je er volledig naast. Het enige wat op dat strand te zien was, waren toeristen. Dan maar gaan kijken naar een eiland, bezet door zwaluwen, en waar de mensen de nesten gingen jatten om door te verkopen. Enige minpuntje hier…GEEN ZWALUWEN…we waren blijkbaar een maand te vroeg. Kortom, we zijn vandaag uitgevaren om geen dieren te zien.
Dan zijn we maar naar een baai gevaren om eventjes te zwemmen. Het zoutgehalte in deze baai was zo hoog, dat ik bijna geheel kon blijven drijven zonder een vinger te verroeren. En het moet gezegd zijn…Té zout water, smaakt vies.
Dan werden we begeleid naar een ‘privé-strand-baai-iets’ waar we konden snorkelen. Ik had dit nog nooit gedaan, dus leek het me wel iets leuk om te doen. Achteraf bekeken was dit een slecht plan. Ik ben geheel niet gewoon om te ademen door een buis, doch door mijn neus. Gevolg: om de haverklap tegen jezelf vechten om niet te verdrinken. Bij de 2e stop voor te snorkelen heb ik dan maar de handdoek in de ring gegooid, en ben gewoon in de zon gaan liggen. Ik had me ingesmeerd, wat kon er misgaan? Niets toch hé… (Je zou men rug eens moeten zien…Ah ja, probeer je eigen rug maar eens in te smeren hé, quasi onmogelijk. Gevolg: het gedeelte waar ik niet aankon, ziet nu vuurrood. Geen probleem, dat wordt wel lekker bruin)
Tegen dat we goed en wel klaar waren met snorkelen op plaats 2, gingen we eindelijk eten. Het was half 3 ondertussen. Iedereen die me deftig kent, weet dat ik op dat ogenblik gewoon aan het sterven was van de honger. Ik mocht gezellig bij onze nederlandtalige vrienden plaatsnemen, dan zat ik toch niet geheel alleen. Snel hebben we dan alles binnengespeeld, want we zaten op een strak tijdschema. Indien we niet op tijd aan Koh Kai waren, zouden onze strandstoeltjes aan andere toeristen gegeven worden. Veel herinner ik me wel niet meer van die rit, aangezien ik pas terug de ogen opende toen we aangekomen waren. Na een uurtje in een strandstoel geslapen te hebben (Ja ook hier heb ik niet gesnorkeld), werd de terugtocht ingezet. Eenmaal terug aangekomen in de Marina, kregen we een doekje om ons te verfrissen, en een ijsje…lekker hoor, zo’n koud cola-staafje, zeker als je het warm hebt. Nadeel…speel het te snel binnen, en inderdaad, je krijgt een Brain-freeze… leutig voor de toeschouwers, minder fijn voor jezelf.
En weer maar eens stonden ze aan het einde van de rit klaar met hun souvenirs, een foto van jezelf (of je gezin), in een mooi kadertje, voor een 200 Baht, of zo’n slordige €5 (ruim genomen). Dit is natuurlijk wel een fijn souvenir…tenzij als ze dit bij echt ELKE excursie doen, dan ben je op den duur én platzak én je moet speciaal een nieuwe koffer kopen voor al die kadertjes. Ik had nu toevallig het geluk dat 1 van de dames in kwestie me herkende als zijnde ‘Erik’, en ‘Inspection’ (straal ik soms een bepaald ‘Erik-gehalte’ uit ofzo? Ik ben hier nog nooit op die eiland geweest en iedereen kent me, terwijl ik het van haar noch pluim ken.)
Nu ja, door de combinatie van deze 2 woorden, kreeg ik mijn kadertje gratis en voor niets mee, zodat ze op een goed blaadje bij mij zouden staan zeker? (Weten ze dan niet, dat ik de volgende keren niet meer meega?)
Eindelijk is het nu avond, en kan ik me gaan klaarmaken om te gaan eten, en der ene te gaan pakken (een drankje hé! Voor al die foute denkers)
En voor ik afsluit, wil ik men voetbalploegje proficiat wensen met hun overwinning! Goed teruggevochten mannen!
Gegroet
Red Rikki
Achja, er stond weer een mooie excursie op het programma, dus hebben we maar ons best gedaan om uit bed te komen, en tegen het afgesproken uur stond ik reeds klaar. Raar maar waar, ditmaal was het busje maar 5 minuten te laat. Na een half uurtje rijden, kwamen we aan, aan de Royal Marina Phuket, waar we opgewacht werden door Nikki (Nicky, whatever), hij ging onze gids voor de dag zijn. Het moet gezegd zijn, twas nen toffe pé. Onze groep bestond uit 27 man, waaronder 4 Belgen (5 met mij incl.), al de rest was franstalig. En der zaten 2 schoon miekes bij. Eindelijk! ;-)
1e punt op het programma was een bezoek aan een strand, waar we apen zouden zien. Jammer maar helaas, de apen hadden geen zin om zich te tonen. Nog een geluk dat Nikki nog een anders strand wist met aapjes. Maar mocht je dan denken dat we nog apen zouden zien, dan zit je er volledig naast. Het enige wat op dat strand te zien was, waren toeristen. Dan maar gaan kijken naar een eiland, bezet door zwaluwen, en waar de mensen de nesten gingen jatten om door te verkopen. Enige minpuntje hier…GEEN ZWALUWEN…we waren blijkbaar een maand te vroeg. Kortom, we zijn vandaag uitgevaren om geen dieren te zien.
Dan zijn we maar naar een baai gevaren om eventjes te zwemmen. Het zoutgehalte in deze baai was zo hoog, dat ik bijna geheel kon blijven drijven zonder een vinger te verroeren. En het moet gezegd zijn…Té zout water, smaakt vies.
Dan werden we begeleid naar een ‘privé-strand-baai-iets’ waar we konden snorkelen. Ik had dit nog nooit gedaan, dus leek het me wel iets leuk om te doen. Achteraf bekeken was dit een slecht plan. Ik ben geheel niet gewoon om te ademen door een buis, doch door mijn neus. Gevolg: om de haverklap tegen jezelf vechten om niet te verdrinken. Bij de 2e stop voor te snorkelen heb ik dan maar de handdoek in de ring gegooid, en ben gewoon in de zon gaan liggen. Ik had me ingesmeerd, wat kon er misgaan? Niets toch hé… (Je zou men rug eens moeten zien…Ah ja, probeer je eigen rug maar eens in te smeren hé, quasi onmogelijk. Gevolg: het gedeelte waar ik niet aankon, ziet nu vuurrood. Geen probleem, dat wordt wel lekker bruin)
Tegen dat we goed en wel klaar waren met snorkelen op plaats 2, gingen we eindelijk eten. Het was half 3 ondertussen. Iedereen die me deftig kent, weet dat ik op dat ogenblik gewoon aan het sterven was van de honger. Ik mocht gezellig bij onze nederlandtalige vrienden plaatsnemen, dan zat ik toch niet geheel alleen. Snel hebben we dan alles binnengespeeld, want we zaten op een strak tijdschema. Indien we niet op tijd aan Koh Kai waren, zouden onze strandstoeltjes aan andere toeristen gegeven worden. Veel herinner ik me wel niet meer van die rit, aangezien ik pas terug de ogen opende toen we aangekomen waren. Na een uurtje in een strandstoel geslapen te hebben (Ja ook hier heb ik niet gesnorkeld), werd de terugtocht ingezet. Eenmaal terug aangekomen in de Marina, kregen we een doekje om ons te verfrissen, en een ijsje…lekker hoor, zo’n koud cola-staafje, zeker als je het warm hebt. Nadeel…speel het te snel binnen, en inderdaad, je krijgt een Brain-freeze… leutig voor de toeschouwers, minder fijn voor jezelf.
En weer maar eens stonden ze aan het einde van de rit klaar met hun souvenirs, een foto van jezelf (of je gezin), in een mooi kadertje, voor een 200 Baht, of zo’n slordige €5 (ruim genomen). Dit is natuurlijk wel een fijn souvenir…tenzij als ze dit bij echt ELKE excursie doen, dan ben je op den duur én platzak én je moet speciaal een nieuwe koffer kopen voor al die kadertjes. Ik had nu toevallig het geluk dat 1 van de dames in kwestie me herkende als zijnde ‘Erik’, en ‘Inspection’ (straal ik soms een bepaald ‘Erik-gehalte’ uit ofzo? Ik ben hier nog nooit op die eiland geweest en iedereen kent me, terwijl ik het van haar noch pluim ken.)
Nu ja, door de combinatie van deze 2 woorden, kreeg ik mijn kadertje gratis en voor niets mee, zodat ze op een goed blaadje bij mij zouden staan zeker? (Weten ze dan niet, dat ik de volgende keren niet meer meega?)
Eindelijk is het nu avond, en kan ik me gaan klaarmaken om te gaan eten, en der ene te gaan pakken (een drankje hé! Voor al die foute denkers)
En voor ik afsluit, wil ik men voetbalploegje proficiat wensen met hun overwinning! Goed teruggevochten mannen!
Gegroet
Red Rikki
zondag 15 februari 2009
spele varen
Het bowlen gisteren was zeer gezellig, maar na 5 spelletjes, begint je arm toch wel enorm pijn te doen. Het is natuurlijk wel de ideale manier om al je collega’s beter te leren kennen. Tegen 23u legden we er de blok op, en achteraf bekeken, ben ik toch wel blij dat we niet zijn
uitgeweest.
En jawel hoor, voor de 2e nacht op rij ben ik uit men slaap gehaald, ik moest er dan al extra vroeg uit voor de James Bond Canoe, dus ik moet er waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken, dat ik eeeeeeecht wel slecht gezind was toen ik omstreeks 3u ’s nachts uit men bed gezet werd. Ditmaal was de schuldige niet 1 of andere dronken toerist die zijn weg naar zijn kamer zocht met zijn drinkebroeders, ditmaal was het…
… de airco!
Hoe haalt dat stom ding het in godsnaam in zijn hoofd om rond 3u ’s nachts te beginnen lekken! Kon hij dat nu niet doen in de vooravond ofzo? Liefst wanneer ik niet slaap! Ach ja, klagen achteraf, verzacht de geleden pijn natuurlijk niet hé. Ik werd eigenlijk wakker van het gedrup, ik vroeg me reeds af wat me wakker gemaakt had, en toen ik het euvel gevonden had, denk ik dat ik in alle mogelijke talen van de wereld, men airco vervloekt heb. Ik heb nog geprobeerd om er een handdoek onder te leggen, maar toen ging het gedrup over in ‘gesop’. Er zat dus niets anders op, dan om 3u ’s nachts, nadat ik mijn kamer uitgezwommen was, naar de receptie te gaan, en dit te gaan melden. Godzijdank werken sommige mensen hier dan nog. Tegen half 4 kon ik dan eindelijk terug mijn bed inkruipen, maar dan moest ik bijna terug opstaan. Uiteindelijk toch nog wat geslapen, en om half 8 stond ik gepakt en gezakt klaar om op excursie te vertrekken…Alleen, men was bijna 45min te laat.
Nu ja, de chaffeur van het busje vond mij eenvoudig weg niet, ondanks dat ik gewoon, buiten aan de busjes stond. Wie verwacht er dan ook dat ‘Inspection’, vrijwel hetzelfde wil zeggen als ‘James Bond Canoe’. Ik stond blijkbaar opgegeven als zijnde, iemand die de excursie moest inspecteren, maar ipv dan de naam van de excursie te geven, liep die man dus heel de tijd ‘inspection’ te roepen…
En dan nu als intermezzo… de basisregels om met de wagen te kunnen rijden in Thailand.1) De pechstrook dient uitsluitend om je auto te parkeren, of om auto’s langs de foute zijde in te halen.
2) Wegmarkeringen die baanvakken scheiden zijn….overbodig. Je rijdt gewoon waar je plaats hebt. Wil je net dat ze je inhalen, dan ga je gewoon knal in het midden rijden
3) Hou vooral GEEN afstand met je wagen, hoe dichter je op je tegenligger plakt, hoe beter, dan is er meer plaats voor andere wagen. 10cm tussen is goed, 5cm nog beter.
4) Als je met de brommer rijdt, dan dient een helm hooguit als versieren. Gelieve deze dan ook alleen maar op de zetten als je politie ziet. De politie controleert hier dus weldegelijk op. Ook het dragen van een veiligheidsgordel in de wagen is verplicht. Op grote borden staat het dan ook aangegeven: ‘Sefty first’!!!
5) Borden die eenrichtingsverkeer weergeven, staan er gewoon voor de show…probeer zo vaak mogelijk spook te rijden, dit levert fijne taferelen op.
Ok, terug naar de realiteit nu. Na lekker in mensen hun kont geboord te hebben met de minibus, en naar hippe muziek, zoals ‘Dragonsta Din Tei’ en ‘Lambada’ geluisterd te hebben, kwamen we aan, aan de vertrekplaats.
Ik begon spontaan te panikeren. Ik vreesde er al voor dat ons vervoer naar de eilanden bestond uit een vlot, aangedreven door een motor. Nog een geluk dat zit de overzet’boot’ was, naar ons eigenlijke vervoersmiddel.We kregen zeer degelijke uitleg over wat we gingen zien, en hoe we alles moesten doen (bv kano-varen). Ik heb voor mezelf dan ook een slaapplaats kunnen bemachtingen in California..voor het geval ik daar ooit naartoe zou gaan, en heb verder nog kennis gemaakt met enkele Grieken, Nikos (mijn kano-partner-in-crime), Marcelis, en nog 3 van dat slag.
1e halte, een zeekrater, immens groot, en super mooi, bewoond door adelaars, apen (die kunnen zwemmen?!) en enkele vissen die door de modder lopen. 10min later kwamen we dan aan de 2e halte, nog zo’n zeekrater, maar ditmaal in de vorm van een donut. Volledig omringd door rots, en middenin een mooie lagune. Wie dit enkel zou zien van aan de buitenzijde, zou dit nooit kunnen vermoeden. Erover vertellen heeft geen zin, dit is iets wat je met je eigen ogen moet kunnen aanschouwen. Tenslotte kwamen we aan onze laatste stop voor de lunch, het James Bond-eiland. Massaal veel toeristen die mijn gekke poses begonnen na te doen, om ook maar iets op James Bond te lijken voor op de foto’s… Ongewild ben ik dus een trendsetter geworden!
Eindelijk was het dan zover, lunchen, we zagen allemaal zo groen als iets van de honger, dus binnen de 5min was bijna alles op. Tenslotte konden we dan nog even gaan relaxen op een stond, voordat de terugweg werd ingezet. Echt veel herinner ik me daar niet meer van, want ik hing met men benen, armen en hoofd, boven het water te bengelen. Niet omdat ik zeeziek geworden was ofzo, ik was gewoon in slaap gevallen.
Eenmaal terug op het vaste land, stond er mij een andere excursie te wachten, nl. een bezoek aan de ‘Simon Cabaret’, een travestietenshow. Op zich wel eens een belevenis, je kan soms werkelijk deze ‘vrouwen’ niet onderscheiden van de echte vrouwen. Risky business…
Gedaan met de pret, tis tijd voor bed, morgen staat me weer een lange dag te wachten.
Grtz
uitgeweest.
En jawel hoor, voor de 2e nacht op rij ben ik uit men slaap gehaald, ik moest er dan al extra vroeg uit voor de James Bond Canoe, dus ik moet er waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken, dat ik eeeeeeecht wel slecht gezind was toen ik omstreeks 3u ’s nachts uit men bed gezet werd. Ditmaal was de schuldige niet 1 of andere dronken toerist die zijn weg naar zijn kamer zocht met zijn drinkebroeders, ditmaal was het…
… de airco!
Hoe haalt dat stom ding het in godsnaam in zijn hoofd om rond 3u ’s nachts te beginnen lekken! Kon hij dat nu niet doen in de vooravond ofzo? Liefst wanneer ik niet slaap! Ach ja, klagen achteraf, verzacht de geleden pijn natuurlijk niet hé. Ik werd eigenlijk wakker van het gedrup, ik vroeg me reeds af wat me wakker gemaakt had, en toen ik het euvel gevonden had, denk ik dat ik in alle mogelijke talen van de wereld, men airco vervloekt heb. Ik heb nog geprobeerd om er een handdoek onder te leggen, maar toen ging het gedrup over in ‘gesop’. Er zat dus niets anders op, dan om 3u ’s nachts, nadat ik mijn kamer uitgezwommen was, naar de receptie te gaan, en dit te gaan melden. Godzijdank werken sommige mensen hier dan nog. Tegen half 4 kon ik dan eindelijk terug mijn bed inkruipen, maar dan moest ik bijna terug opstaan. Uiteindelijk toch nog wat geslapen, en om half 8 stond ik gepakt en gezakt klaar om op excursie te vertrekken…Alleen, men was bijna 45min te laat.
Nu ja, de chaffeur van het busje vond mij eenvoudig weg niet, ondanks dat ik gewoon, buiten aan de busjes stond. Wie verwacht er dan ook dat ‘Inspection’, vrijwel hetzelfde wil zeggen als ‘James Bond Canoe’. Ik stond blijkbaar opgegeven als zijnde, iemand die de excursie moest inspecteren, maar ipv dan de naam van de excursie te geven, liep die man dus heel de tijd ‘inspection’ te roepen…
En dan nu als intermezzo… de basisregels om met de wagen te kunnen rijden in Thailand.1) De pechstrook dient uitsluitend om je auto te parkeren, of om auto’s langs de foute zijde in te halen.
2) Wegmarkeringen die baanvakken scheiden zijn….overbodig. Je rijdt gewoon waar je plaats hebt. Wil je net dat ze je inhalen, dan ga je gewoon knal in het midden rijden
3) Hou vooral GEEN afstand met je wagen, hoe dichter je op je tegenligger plakt, hoe beter, dan is er meer plaats voor andere wagen. 10cm tussen is goed, 5cm nog beter.
4) Als je met de brommer rijdt, dan dient een helm hooguit als versieren. Gelieve deze dan ook alleen maar op de zetten als je politie ziet. De politie controleert hier dus weldegelijk op. Ook het dragen van een veiligheidsgordel in de wagen is verplicht. Op grote borden staat het dan ook aangegeven: ‘Sefty first’!!!
5) Borden die eenrichtingsverkeer weergeven, staan er gewoon voor de show…probeer zo vaak mogelijk spook te rijden, dit levert fijne taferelen op.
Ok, terug naar de realiteit nu. Na lekker in mensen hun kont geboord te hebben met de minibus, en naar hippe muziek, zoals ‘Dragonsta Din Tei’ en ‘Lambada’ geluisterd te hebben, kwamen we aan, aan de vertrekplaats.
Ik begon spontaan te panikeren. Ik vreesde er al voor dat ons vervoer naar de eilanden bestond uit een vlot, aangedreven door een motor. Nog een geluk dat zit de overzet’boot’ was, naar ons eigenlijke vervoersmiddel.We kregen zeer degelijke uitleg over wat we gingen zien, en hoe we alles moesten doen (bv kano-varen). Ik heb voor mezelf dan ook een slaapplaats kunnen bemachtingen in California..voor het geval ik daar ooit naartoe zou gaan, en heb verder nog kennis gemaakt met enkele Grieken, Nikos (mijn kano-partner-in-crime), Marcelis, en nog 3 van dat slag.
1e halte, een zeekrater, immens groot, en super mooi, bewoond door adelaars, apen (die kunnen zwemmen?!) en enkele vissen die door de modder lopen. 10min later kwamen we dan aan de 2e halte, nog zo’n zeekrater, maar ditmaal in de vorm van een donut. Volledig omringd door rots, en middenin een mooie lagune. Wie dit enkel zou zien van aan de buitenzijde, zou dit nooit kunnen vermoeden. Erover vertellen heeft geen zin, dit is iets wat je met je eigen ogen moet kunnen aanschouwen. Tenslotte kwamen we aan onze laatste stop voor de lunch, het James Bond-eiland. Massaal veel toeristen die mijn gekke poses begonnen na te doen, om ook maar iets op James Bond te lijken voor op de foto’s… Ongewild ben ik dus een trendsetter geworden!
Eindelijk was het dan zover, lunchen, we zagen allemaal zo groen als iets van de honger, dus binnen de 5min was bijna alles op. Tenslotte konden we dan nog even gaan relaxen op een stond, voordat de terugweg werd ingezet. Echt veel herinner ik me daar niet meer van, want ik hing met men benen, armen en hoofd, boven het water te bengelen. Niet omdat ik zeeziek geworden was ofzo, ik was gewoon in slaap gevallen.
Eenmaal terug op het vaste land, stond er mij een andere excursie te wachten, nl. een bezoek aan de ‘Simon Cabaret’, een travestietenshow. Op zich wel eens een belevenis, je kan soms werkelijk deze ‘vrouwen’ niet onderscheiden van de echte vrouwen. Risky business…
Gedaan met de pret, tis tijd voor bed, morgen staat me weer een lange dag te wachten.
Grtz
zaterdag 14 februari 2009
Blijf van men lijf-spreuk
Zo, de eerste officiële nacht in Phuket achter de rug. Alles hier in het hotel is perfect, al heb ik wel weer een opmerkingetje...gordijnen...die doenek op GEEN licht door te laten gatverdamme, om 6u scheen het licht al binnen, doorheen de gordijnen, probeer dan maar eens in slaap te geraken!
Om kwart na 8 was het opstaan geblazen, mijn eerste meeloopdag ging beginnen, na een ontbijt te hebben genuttigd (mmmm wafels..), ben ik dan samen met Joris op hotelbezoek geweest, in het totaal 3 hotels.
Eerst hadden we de Diamond Cliff resort, prachtig hotel, met centraal een waterval!
Van hieruit gingen we voort naar de Twin Palms..(zoek het op!) Zo een mooi hotel heb ik in heel mijn leven nog NOOIT gezien. De weg naar dit hotel was wel iets minder gemakkelijk, steile hellingen man, ik zou ze nooit willen doen met de fiets. Nog een geluk dat ik hier dus geen fiets heb.
Dan stond de allerlaatste stop op het programma. Le Cedi (of zoiets), mooi hotel, met een 'privé-strand', het is gewoon een baai, omgeven door het hotel.
Na dit alles gedaan te hebben, kon ik eindelijk terug naar mijn eigen hotelletje, het was ondertussen al wel 16u geworden, en ik was onderweg sinds 10u..en het kan soms nog langer duren. Dat belooft...
Toch nog even de tijd genomen om Patong verder te ontdekken, zo heb ik een mini-shoppingcenter bezocht, en zo terug naar het hotel. Maar het zit hier echt VOL met Indiërs, het lijkt wel alsof er hier ooit eens een boot is aangekomen met Indiërs, die men nu niet meer buitenkrijgt.
Ik heb hier een T-shirt gezien met een mooi opschrift: I don't need a f*cking t-shirt, a massage, just leave me alone.
Het is hier echt wel erg hoe je aangeklampt wordt.
Nu, ga ik me klaarmaken om te gaan bowlen, en dan zien we wel wat de avond nog zal brengen.
Morgen ga ik in elk geval de Zeekraters bezoeken (foto's volgen op FB)
Gegroet,
Zwetende Rikki
Om kwart na 8 was het opstaan geblazen, mijn eerste meeloopdag ging beginnen, na een ontbijt te hebben genuttigd (mmmm wafels..), ben ik dan samen met Joris op hotelbezoek geweest, in het totaal 3 hotels.
Eerst hadden we de Diamond Cliff resort, prachtig hotel, met centraal een waterval!
Van hieruit gingen we voort naar de Twin Palms..(zoek het op!) Zo een mooi hotel heb ik in heel mijn leven nog NOOIT gezien. De weg naar dit hotel was wel iets minder gemakkelijk, steile hellingen man, ik zou ze nooit willen doen met de fiets. Nog een geluk dat ik hier dus geen fiets heb.
Dan stond de allerlaatste stop op het programma. Le Cedi (of zoiets), mooi hotel, met een 'privé-strand', het is gewoon een baai, omgeven door het hotel.
Na dit alles gedaan te hebben, kon ik eindelijk terug naar mijn eigen hotelletje, het was ondertussen al wel 16u geworden, en ik was onderweg sinds 10u..en het kan soms nog langer duren. Dat belooft...
Toch nog even de tijd genomen om Patong verder te ontdekken, zo heb ik een mini-shoppingcenter bezocht, en zo terug naar het hotel. Maar het zit hier echt VOL met Indiërs, het lijkt wel alsof er hier ooit eens een boot is aangekomen met Indiërs, die men nu niet meer buitenkrijgt.
Ik heb hier een T-shirt gezien met een mooi opschrift: I don't need a f*cking t-shirt, a massage, just leave me alone.
Het is hier echt wel erg hoe je aangeklampt wordt.
Nu, ga ik me klaarmaken om te gaan bowlen, en dan zien we wel wat de avond nog zal brengen.
Morgen ga ik in elk geval de Zeekraters bezoeken (foto's volgen op FB)
Gegroet,
Zwetende Rikki
vrijdag 13 februari 2009
5 min in Thailand en reeds getrokken geweest!
Net voor ik vertrok stond er me gisteren nog een aangename verrassing te wachten, mijn persoonlijk uitwuif-comité. Welk de reden ook moge zijn, het was toch plezant. (Waarvoor dus mijn dank, Benj en Kat) Het afscheid woog zwaar, maar we hebben ons met zen allen kranig gehouden, en tranen zijn er niet gevloeid (voor zover ik weet). En als je dan nog denkt dat ik alleen naar de gate zou gegaan zijn, dan zit je er ook weer naast! Jawel hoor, ik had men eigen privé-hostess, die me zou begeleiden totdat ik zou opstappen! (merci Michelle ;) ). Wat mensen toch allemaal niet doen om er zeker van te zijn, dat ik vertrok.
Nu op het vliegtuig gekomen, stond er me een andere verrassing te wachten... Ik, onze smalle, pastte bijna niet in de zetels, om van kleine zitjes te spreken... ach, het went wel allemaal, en mits wat gewring, kan je effectief in slaap geraken.
Het nieuwste gadget dat tegenwoordig gebruikt wordt om het aantal passagiers te tellen, is tegenwoordig de axe-teller (jullie herinneren je ongetwijfeld nog de reclamespots van Axe?). Dit even terzijde, om de toeristen onder ons toch maar op de hoogte te houden van de nieuwste trends.
Volgende vaststelling...Phuket wordt het nieuwe Benidorm. De gemiddelde leeftijd op het vliegtuig was volgens mij 50 jaar... echt niet normaal. En voor er sommigen de opmerking durven maken van: 'het zijn allemaal vieze ouwe mannekes, die voor de seks naar ginder gaan' , zeker de helft was ook vrouwelijk!
De vlucht verliep verder voorspoedig..(voorspoedig? voorspoedig men gat ja!...12u stil zitten in een té klein stoeleke is ECHT nix voor mij :D) Enige positieve aan de hele vlucht was dat ik eindelijk 'The Dark Knight' heb gezien, en een brownie'ke gegeten heb.
Eenmaal aangekomen, stond ik aan de paspoortcontrole net voor 2 blonde...euhm...opgespoten, vrouwen van eind de 20, gok ik. En 1 wilde mij blijkbaar op ne foto hebben, want voor ik er erg in had, werd ik geflitst.
Ik heb deze 2 sujetten verder maar genegeerd, want ja, ze wisten niet beter hé ;)
Dan, kwam ik buiten, en werd hartelijk ontvangen door men nieuwbakken-collega's... zelfs de Thaise medewerkers van Best Tours wisten blijkbaar dat ik 'Elik' was. En zoooo nen opvallende kop heb ik nu ook ni hé ;)
Nu heb ik eindelijk men intrek genomen in het 'Phuket Graceland'. En dit tot den 20e, dan verhuis ik naar mijn definitieve kamertjen :) maar ik kan jullie nu al vertellen, da is hier ginne kattepis, in tegendeel, men huidige kamer, is 4x zo groot als die in België.
Voorts hebbek de buurt al wat aan het verkennen geweest, en jawel hoor...schoon strand ;)
Alé genoeg gepest voor vandaag, ik hoor jullie morgen wel hé!
groetjes
Rikkie, uit het zonnige, warme, niet-zo-koud-als-België-zijnde Phuket
Nu op het vliegtuig gekomen, stond er me een andere verrassing te wachten... Ik, onze smalle, pastte bijna niet in de zetels, om van kleine zitjes te spreken... ach, het went wel allemaal, en mits wat gewring, kan je effectief in slaap geraken.
Het nieuwste gadget dat tegenwoordig gebruikt wordt om het aantal passagiers te tellen, is tegenwoordig de axe-teller (jullie herinneren je ongetwijfeld nog de reclamespots van Axe?). Dit even terzijde, om de toeristen onder ons toch maar op de hoogte te houden van de nieuwste trends.
Volgende vaststelling...Phuket wordt het nieuwe Benidorm. De gemiddelde leeftijd op het vliegtuig was volgens mij 50 jaar... echt niet normaal. En voor er sommigen de opmerking durven maken van: 'het zijn allemaal vieze ouwe mannekes, die voor de seks naar ginder gaan' , zeker de helft was ook vrouwelijk!
De vlucht verliep verder voorspoedig..(voorspoedig? voorspoedig men gat ja!...12u stil zitten in een té klein stoeleke is ECHT nix voor mij :D) Enige positieve aan de hele vlucht was dat ik eindelijk 'The Dark Knight' heb gezien, en een brownie'ke gegeten heb.
Eenmaal aangekomen, stond ik aan de paspoortcontrole net voor 2 blonde...euhm...opgespoten, vrouwen van eind de 20, gok ik. En 1 wilde mij blijkbaar op ne foto hebben, want voor ik er erg in had, werd ik geflitst.
Ik heb deze 2 sujetten verder maar genegeerd, want ja, ze wisten niet beter hé ;)
Dan, kwam ik buiten, en werd hartelijk ontvangen door men nieuwbakken-collega's... zelfs de Thaise medewerkers van Best Tours wisten blijkbaar dat ik 'Elik' was. En zoooo nen opvallende kop heb ik nu ook ni hé ;)
Nu heb ik eindelijk men intrek genomen in het 'Phuket Graceland'. En dit tot den 20e, dan verhuis ik naar mijn definitieve kamertjen :) maar ik kan jullie nu al vertellen, da is hier ginne kattepis, in tegendeel, men huidige kamer, is 4x zo groot als die in België.
Voorts hebbek de buurt al wat aan het verkennen geweest, en jawel hoor...schoon strand ;)
Alé genoeg gepest voor vandaag, ik hoor jullie morgen wel hé!
groetjes
Rikkie, uit het zonnige, warme, niet-zo-koud-als-België-zijnde Phuket
donderdag 12 februari 2009
Het is zover!
Nadat ik al enkel opmerkingen van bepaalde mensen gekregen heb (ik zal geen namen noemen ;) ), heb ik maar besloten om vandaag nog een berichtje achter te laten voor ik vertrek. Je weet maar nooit wanneer ik terug internet heb hé.
Na lang wachten (ongeveer 1 jaar), is het eindelijk zover. Vanavond om 22.05u zeg ik het Belgenlandje 'Adieu', voor de komende 3 maanden en half. Zenuwen heb ik nog niet direct, maar dit wil nu niet zeggen dat ik het niet spannend vind. Ik weet ab-so-luut niet wat nu komen zal. Maar om diegenen die me slecht weer toewensen kan ik al zeggen, vandaag en morgen zal het bewolkt zijn. Vanaf zaterdag daarentegen, gaan we weer lekkere temperaturen tussen de 23°C en de 32°C tegemoet.
Maar het zal niet alleen rozegeur en maneschijn zijn. Ondanks dat ik het hartnekkig wil ontkennen, zal ik jullie allemaal missen! Zeker op de stille, eenzame momentjes (laat ons hopen dat die er niet veel zijn).
Ik heb alleszins al gehoord van mijn mede-internationale collega's dat het hen op hun stageplaatsen voortreffelijk voor de wind gaat, dus het zou al wreed hard moeten tegenvallen indien het hier fout zou lopen hé.
Klein minpuntje aan het feit dat ik reeds vandaag al vertrek...Ik moet nog inpakken. (valt het op dat ik alles op het allerlaatste moment doe?) De grootste nachtmerrie ooit. Krijg ik alles in mijn koffer, enz ja, heb ik overgewicht of niet?!
Het meest riskante gedeelte van de hele onderneming!
Ik zal het jullie (hopelijk vrijdag) laten weten.
Hopelijk heb ik een geweldige, luchtzak-loze vlucht tot Phuket. En verder hopen op goede plaatsen, en niet-stinkende mensen naast mij! :)
Tot vrijdag, of 1 van de daaropvolgende dagen voor een lekker uitgebreid verslag van de eerste dag(en)
Gegroet,
Rikkie ;)
Na lang wachten (ongeveer 1 jaar), is het eindelijk zover. Vanavond om 22.05u zeg ik het Belgenlandje 'Adieu', voor de komende 3 maanden en half. Zenuwen heb ik nog niet direct, maar dit wil nu niet zeggen dat ik het niet spannend vind. Ik weet ab-so-luut niet wat nu komen zal. Maar om diegenen die me slecht weer toewensen kan ik al zeggen, vandaag en morgen zal het bewolkt zijn. Vanaf zaterdag daarentegen, gaan we weer lekkere temperaturen tussen de 23°C en de 32°C tegemoet.
Maar het zal niet alleen rozegeur en maneschijn zijn. Ondanks dat ik het hartnekkig wil ontkennen, zal ik jullie allemaal missen! Zeker op de stille, eenzame momentjes (laat ons hopen dat die er niet veel zijn).
Ik heb alleszins al gehoord van mijn mede-internationale collega's dat het hen op hun stageplaatsen voortreffelijk voor de wind gaat, dus het zou al wreed hard moeten tegenvallen indien het hier fout zou lopen hé.
Klein minpuntje aan het feit dat ik reeds vandaag al vertrek...Ik moet nog inpakken. (valt het op dat ik alles op het allerlaatste moment doe?) De grootste nachtmerrie ooit. Krijg ik alles in mijn koffer, enz ja, heb ik overgewicht of niet?!
Het meest riskante gedeelte van de hele onderneming!
Ik zal het jullie (hopelijk vrijdag) laten weten.
Hopelijk heb ik een geweldige, luchtzak-loze vlucht tot Phuket. En verder hopen op goede plaatsen, en niet-stinkende mensen naast mij! :)
Tot vrijdag, of 1 van de daaropvolgende dagen voor een lekker uitgebreid verslag van de eerste dag(en)
Gegroet,
Rikkie ;)
maandag 2 februari 2009
Timing is ticking!!!
tik-tak, tik-tak...het vertrekt nadert met rasse schreden...en toch gaat de tijd nog veel te langzaam voorbij.
Ik ga het toch maar op de koude steken, hierdoor zou alles altijd trager gaan dan normaal hé.
Ondanks dat ik enkele dagen geleden ervan overtuigd was dat ik kon beginnen inpakken...fout gedacht dus! Misschien dat ik er 1 van de volgende dagen mijn werk van kan maken. *zucht* so many things to do, so little time... Indien iemand een handje wil helpen? ;-)
Nog eventjes een kleine update ivm de temp. we zitten ondertussen tussen de 23° - 32°C ....frustrerend als je ziet hoe koud het in ons Belgenlandje maar is.
Sawasdee, en tot de volgende :-)
Ik ga het toch maar op de koude steken, hierdoor zou alles altijd trager gaan dan normaal hé.
Ondanks dat ik enkele dagen geleden ervan overtuigd was dat ik kon beginnen inpakken...fout gedacht dus! Misschien dat ik er 1 van de volgende dagen mijn werk van kan maken. *zucht* so many things to do, so little time... Indien iemand een handje wil helpen? ;-)
Nog eventjes een kleine update ivm de temp. we zitten ondertussen tussen de 23° - 32°C ....frustrerend als je ziet hoe koud het in ons Belgenlandje maar is.
Sawasdee, en tot de volgende :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)
