Red Lobster Erik

Eindelijk eens een nachtje ongestoord slapen, en toch nog moe zijn… schandalig gewoon.
Achja, er stond weer een mooie excursie op het programma, dus hebben we maar ons best gedaan om uit bed te komen, en tegen het afgesproken uur stond ik reeds klaar. Raar maar waar, ditmaal was het busje maar 5 minuten te laat. Na een half uurtje rijden, kwamen we aan, aan de Royal Marina Phuket, waar we opgewacht werden door Nikki (Nicky, whatever), hij ging onze gids voor de dag zijn. Het moet gezegd zijn, twas nen toffe pé. Onze groep bestond uit 27 man, waaronder 4 Belgen (5 met mij incl.), al de rest was franstalig. En der zaten 2 schoon miekes bij. Eindelijk! ;-)

1e punt op het programma was een bezoek aan een strand, waar we apen zouden zien. Jammer maar helaas, de apen hadden geen zin om zich te tonen. Nog een geluk dat Nikki nog een anders strand wist met aapjes. Maar mocht je dan denken dat we nog apen zouden zien, dan zit je er volledig naast. Het enige wat op dat strand te zien was, waren toeristen. Dan maar gaan kijken naar een eiland, bezet door zwaluwen, en waar de mensen de nesten gingen jatten om door te verkopen. Enige minpuntje hier…GEEN ZWALUWEN…we waren blijkbaar een maand te vroeg. Kortom, we zijn vandaag uitgevaren om geen dieren te zien.

Dan zijn we maar naar een baai gevaren om eventjes te zwemmen. Het zoutgehalte in deze baai was zo hoog, dat ik bijna geheel kon blijven drijven zonder een vinger te verroeren. En het moet gezegd zijn…Té zout water, smaakt vies.

Dan werden we begeleid naar een ‘privé-strand-baai-iets’ waar we konden snorkelen. Ik had dit nog nooit gedaan, dus leek het me wel iets leuk om te doen. Achteraf bekeken was dit een slecht plan. Ik ben geheel niet gewoon om te ademen door een buis, doch door mijn neus. Gevolg: om de haverklap tegen jezelf vechten om niet te verdrinken. Bij de 2e stop voor te snorkelen heb ik dan maar de handdoek in de ring gegooid, en ben gewoon in de zon gaan liggen. Ik had me ingesmeerd, wat kon er misgaan? Niets toch hé… (Je zou men rug eens moeten zien…Ah ja, probeer je eigen rug maar eens in te smeren hé, quasi onmogelijk. Gevolg: het gedeelte waar ik niet aankon, ziet nu vuurrood. Geen probleem, dat wordt wel lekker bruin)

Tegen dat we goed en wel klaar waren met snorkelen op plaats 2, gingen we eindelijk eten. Het was half 3 ondertussen. Iedereen die me deftig kent, weet dat ik op dat ogenblik gewoon aan het sterven was van de honger. Ik mocht gezellig bij onze nederlandtalige vrienden plaatsnemen, dan zat ik toch niet geheel alleen. Snel hebben we dan alles binnengespeeld, want we zaten op een strak tijdschema. Indien we niet op tijd aan Koh Kai waren, zouden onze strandstoeltjes aan andere toeristen gegeven worden. Veel herinner ik me wel niet meer van die rit, aangezien ik pas terug de ogen opende toen we aangekomen waren. Na een uurtje in een strandstoel geslapen te hebben (Ja ook hier heb ik niet gesnorkeld), werd de terugtocht ingezet. Eenmaal terug aangekomen in de Marina, kregen we een doekje om ons te verfrissen, en een ijsje…lekker hoor, zo’n koud cola-staafje, zeker als je het warm hebt. Nadeel…speel het te snel binnen, en inderdaad, je krijgt een Brain-freeze… leutig voor de toeschouwers, minder fijn voor jezelf.

En weer maar eens stonden ze aan het einde van de rit klaar met hun souvenirs, een foto van jezelf (of je gezin), in een mooi kadertje, voor een 200 Baht, of zo’n slordige €5 (ruim genomen). Dit is natuurlijk wel een fijn souvenir…tenzij als ze dit bij echt ELKE excursie doen, dan ben je op den duur én platzak én je moet speciaal een nieuwe koffer kopen voor al die kadertjes. Ik had nu toevallig het geluk dat 1 van de dames in kwestie me herkende als zijnde ‘Erik’, en ‘Inspection’ (straal ik soms een bepaald ‘Erik-gehalte’ uit ofzo? Ik ben hier nog nooit op die eiland geweest en iedereen kent me, terwijl ik het van haar noch pluim ken.)
Nu ja, door de combinatie van deze 2 woorden, kreeg ik mijn kadertje gratis en voor niets mee, zodat ze op een goed blaadje bij mij zouden staan zeker? (Weten ze dan niet, dat ik de volgende keren niet meer meega?)

Eindelijk is het nu avond, en kan ik me gaan klaarmaken om te gaan eten, en der ene te gaan pakken (een drankje hé! Voor al die foute denkers)
En voor ik afsluit, wil ik men voetbalploegje proficiat wensen met hun overwinning! Goed teruggevochten mannen!

Gegroet
Red Rikki