Het deed vandaag toch wel een beetje heel veel pijn om op te staan, rond 5u, het is wel effe geleden dat ik er nog eens zo vroeg ben uitGEKROPEN...en dan nog om een inspanning te leveren..
nog een chance dat zot zijn, geen pijn doet :)
Op de koop toe, begon het dan nog eens te regenen ook. Op dat ogenblik begon ik mijn intelligentie serieus in vraag te stellen... Het was 6u 's morgens, het regende pijpestelen, en ik ging een inspanning leveren, ondanks dat ik conditioneel vér achterop hinkte...
We konden dan eindelijk vertrekken om 6u stipt. En Joris schoot er vandoor als een pijl. Ik wist dat dat dé te kloppen man was voor mij, dus ben ik er achteraan gehold. Dan heb ik ongeveer 2km achter hem gelopen, zonder dat iets afwist van mijn afwezigheid...*profiteer profiteer*..
Na ongeveer 2 en halve km kwam Lander ons dan vervoegen, en die stak Joris en mezelf direct voorbij! Ik ben dan maar mee opgeschoven, en ben nog zo'n 2,5km achter Lander blijven hangen..ook zonder dat ie het wist.. Op een bepaald moment passeerden we een bordje met daarop '6km'. We waren beiden dolgelukkig, want we dachten dat dit de afstand was die we reeds hadden afgelegd...totdat we het bordje '5km' tegenkwamen...onze droom spatte uiteen...
Na even wat (ijskoud) water bijgetankt te hebben, bleef ik rustig verder mijn tempo lopen, terwijl Lander even naar adem moest happen (door het ijskoude water, dat rechtstreeks op zijn maag sloeg). Hierdoor kon ik dus beetje bij beetje uitlopen. Ik werd nu omringd door jonge kereltjes van maximum 12 jaar, die blijkbaar al heel de tijd voor mij gelopen hadden. Dit waren van die kleine Thaiboxer'tjes. Voor de komende 3 km zouden we elkaar om de beurten terug voorbijsteken. Wat mij enorm irriteerde eigenlijk.
Uiteindelijk kwam het bordje met '1km' eindelijk in zicht. Ik dacht van:' zalig, de laatste km, dit gaat snel voorbij zijn'...Heb ik me daar even aan mispakt...deze km leek NOG LANGER te duren dan de voorbije 9... maar uiteindelijk wist ik me dan toch over de finish te slepen, binnen de 53,30 minuten...
Dat ik onderweg enkele keren gestorven was, vermeld ik er gewoon maar even bij voor de ramptoeristen onder ons.
Mijn missie was dus geslaagd, want ik was Lander en Joris voorgebleven. Al moest ik toch wel even slikken toen ik over de finish ging, want ik zag Joris reeds staan, aan de kant van de weg. En ik vroeg me reeds af wanneer hij me voorbijgesneld was. Uiteindelijk bleek dat hij misselijk geworden was, en jammer genoeg heeft moeten opgeven.
Ik ben ergens in de top50 geëindigd veronderstel ik...en we waren toch met zo'n 200 man, minimum, waarschijnlijk waren het er meer!
Na onze fijne inspanning, kwam er nog beter nieuws..we mochten gaan werken! maar er waren geen noemenswaardige problemen, en zo heb ik men dagje rustig kunnen doorbrengen, om optimaal te recuperen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten